पुन्हा पाऊस, पुन्हा तू...

पावसाने साद दिली
नाद त्यास तुझा होता
भिजलेली सर ओली
चिंब स्पर्श तुझा होता...

दाटलेले नभ वेडे
भाराने ओथंबले
थेंब आले सर सर सर
मृद्गंध तुझा होता...

मत्त गार गार वारा
देहावरती शहारा
लख्ख वीज लकाकली
भास त्यात तुझा होता...

मंद धुंद पावसात
भिजलेल्या तन-मनात
हुंकारला, आसुसला
श्वास, तो ही तुझा होता...

तिला समुद्र आवडतो...

तिला समुद्र आवडतो...

तिला पाऊसही आवडतो...

आणि हे त्याला चांगलंच ठाऊक आहे

तिचा रूसवा कळतो त्याला

तो कसा काढायचा, हे सुद्धा कळतं...

पाठीवर स्पर्श जाणवला की

सुसाट सुटतो तो

काही बोलत नाही, विचारतही नाही

ती तिच्याच रूसव्यात दंग

एक हलका धक्का आणि समोर पसरलेला समुद्र

ती शांत.. स्तब्ध.. सुखावलेली...

समुद्राच्या दिशेने धावलेली...

वळून त्याच्याकडे बघताना

भरून आलेलं आभाळ

अवचित आलेला पाऊस

आणि वाहून गेलेला रूसवा...